6
Bo muzyka i taniec nie zna granic i kordonów. I ważne jest, żeby to zagrało i w waszej duszy. Te dzieci dzielą się tym z wami szczerze... - powiedział podczas ostatniej festiwalowej mszy św. ks. Władysław Zązel.
))
))
))
))
))
))
Dzieci słuchały uważnie, choć może nie wszystkie rozumiały, że to nie tylko Nowy Sącz dał im tydzień radosnej zabawy, nowych doświadczeń i przyjaźni, ale i one podarowały coś bardzo ważnego temu miastu.
Znikły z ratusza różnokolorowe flagi, ostatnia zabawa na rynku, wieczorem ostatni koncert i ostatni pożegnalny dźwięk Józkowej trombity.
Wieczorem pożegnalne ognisko - uśmiechnięte buzie i pełne łez oczy. I jak każdego roku w tym dniu zastanawiamy się, jakie uczucia biorą górę w dziecięcych duszach podczas tej pożegnalnej watry? Radość z wyczuwalnej już bliskości domu? Żal za słonecznym, rozbawionym Nowym Sączem? Rodząca się już teraz tęsknota za nowymi przyjaciółmi, z którymi muszą się rozstać? Nadzieja na ponowne spotkanie?
