Lalka w teatrze jest tak stara, jak sam teatr. Tyle tylko, że związana jest przede wszystkim z dziejami teatru plebejskiego, jarmarcznego, w którym obowiązywał repertuar komediowy. Od samego początku unikano eksperymentów plastycznych z lalką. Zawsze była ona odwzorowaniem żywego aktora. I wreszcie nikt praktycznie aż do czasów Wielkiej Reformy nie próbował tworzyć jakichś teorii teatru lalkowego. Aktorzy jarmarczni korzystali z niej przede wszystkim ze względów ekonomicznych.

     Za pierwszego wielkiego lalkarza uznaje się Martina Powella, który w Londynie w latach 1911-1914 założył i prowadził pierwszy zawodowy, publiczny teatr lalkowy. Od tego momentu wielu znakomitych artystów interesowało się tą formą teatru, m.in. satyrą w wydaniu lalkowym zajmował się w Dublinie świetny twórca - Stretch. Szekspira i Moliera grała w lalkach Charlotte Chark. Znakomite teksty dla teatru lalkowego pisał i prowadził Samuel Foote. Można powiedzieć, że teatr lalkowy w XVIII wieku zaczął działać na równych prawach i z równym powodzeniem, co teatr żywego planu. Taki stan trwał do końca XIX wieku.